Selecteer een pagina

Kunst.
Ik ben er niet mee opgegroeid. Kan me niet herinneren dat ik als klein (of groot) kind ooit in een museum kwam (anders dan een leuk openlucht museum met een fijn ouderwets snoepwinkeltje). Of een expositie bezocht. Of bewust beelden of schilderijen van dichtbij zag. Anders dan de Nachtwacht, dat toch een beetje voelde als een geschiedenisboek, toen.

En, ik vond het ook een verwarrend woord, een beladen woord, misschien zelfs wel een elitair woord: Kunst.
Want Kunst met de grote K riep bij mij de beelden en bedragen op van Picasso’s die voor astronomische bedragen van eigenaar wisselen. Of van Van Gogh’s, of van Matisse. Een opgezette haai in een bak. Een buitensporig grote duif in roze en goud.
Onbereikbaar, onaanraakbaar, ver weg, buiten mijn belevingswereld. En toch. Intrigerend, op zijn minst.

De afgelopen jaren heb ik het een en ander ingehaald. Al was het maar omdat ik zelf begon te creëren. En toch wel iets meer wilde weten. Over het proces, over wat Kunst nou eigenlijk is. Over de vroegste kunst. Over stromingen. Heel wat musea bezocht. Tentoonstellingen gezien. Exposities bezocht. En geprobeerd me een beeld te vormen. Voor wat Kunst voor mij is.

Heb genoten van documentaires over kunst. Over vervalsers, over Grote Kunstenaars. Over experts die het allemaal precies weten. Over prijzen die voor kunst betaald worden. Experts gehoord die Kunst beoordelen, beoordeelden en voor de gek gehouden werden. Over een bijzondere wereld, waar geen eenduidige uitleg is over wat het nou is: Kunst.

Dát is Kunst!
En toen, afgelopen zomer stond ik daar opeens: In het Gemeentemuseum in Den Haag. In een grote ruimte, licht, ruim, gesierd door een aantal van doeken van Karel Appel. Grote doeken. En daar, middenin die ruimte, voelde ik Kunst! De energie die eraf spatte. Daar wilde ik zingen, dansen, huilen en lachen tegelijk.

Geraakt door de kracht van de doeken die daar hingen! Zoveel snaren die geraakt werden. En daar, in die zaal, vóelde ik Kunst. Voelde ik emotie. Voelde ik dat ik Wil. Zijn. Leven. Voelen. Tijd die er even niet is! Tijdloos, gewichtloos, verbonden. Met wat? Geen idee. Met Iets, Groters dan ikzelf. En dat deed Karel Appel. Met zijn Kunst. Jaren na zijn dood.

Mij wakker schudden. Mij doen voelen, dat ik leef. Mijn cellen doen dansen. Dansend naar buiten gaan. Vol creatiekracht. Nog meer dromen die plannen willen worden. Gerealiseerd willen worden. Tijd die ten goede gevuld wil worden! Daar kreeg het woord Kunst voor mij opeens betekenis. Kwam opeens heel dicht bij.
De realisatie dat, als ik iets aan het maken ben, een gedicht, of een doek, een foto, of een beeld. Dat ik diezelfde tijdloosheid ervaar. En dansende cellen. Een gevoel van Zijn. Verbonden met alles en niets…Lege ruimte en stilte waarin ‘iets’ ontstaat. Nieuws.

Laatst, op een zondagochtend, lag ik in de net ingegane zomertijd, te bladeren door de bijlagen van Trouw. Een interview met Marlene Dumas. Een stuk van Joke Hermsen over Kairos, over tijd, over kunst. En daar liggend in het zonnetje, voelde ik opnieuw de kracht van Appel…Cellen die dansen. Die beweging brengen… De beweging die ontstaat als je jezelf toestaat te voelen. Zaadjes die aandacht krijgen. Dromen in wording.

Tijd om het schapenpak uit te doen.
Daar liggend realiseerde ik me ook: Is het niet tijd? Voor ons allemaal. Om te leven. Om op te staan. Om de tuin om te spitten. Liefde te zaaien. Regenbogen te plukken. Wolken te verven. Kinderen te laten genieten. Uit de tredmolen te stappen en te voelen en gewoon doen wat jouw gezond maakt? Al is het maar 10 minuten per dag?

De juf van Jongste te zoenen, omdat ze hem op zijn eigen unieke kwaliteiten en zijn eigen werkwijze laat ontdekken. Omdat hij nou eenmaal eerst de lekkere dingen van zijn bord eet en het vieste voor het laatst bewaard.

Om te voelen. Voelen wat jij, uniek individu, nodig hebt. Voelen dat je leeft. Je leven zelf te creëren. Om te werken om te leven. Te onthaasten bij de bushalte als de bus te laat is. Te ontdekken wat er in ons schapenpak verstopt zit.  Het knoopje voor knoopje uit te doen, dat pak. Want het dient ons niet meer. Dat volgzaam, braaf en in uni kleur in de kudde mee te lopen.

Robots
Kunst laat mij voelen dat ik geen robot ben. Geen volgzaam schaap. Maar een mens, met dromen, een wil, liefde, verbondenheid. Een mens die van betekenis wil zijn. Vanuit het diepst van mijn wezen. Die de angst af wil schudden om anders te zijn. We zijn allemaal uniek. Dat maakt de wereld zo’n kleurrijke en prachtige plek! We hebben zoveel kleuren nodig, zoveel smaken, zoveel mensen en wensen. En dromen en ideeen om de wereld mooier te maken. Durf je droom te delen!

Onlangs was ik aanwezig bij een Wake up Call van Fountainheads (een aanrader! zowel voor organisaties als hun werknemers!), over de technologische en mondiale ontwikkelingen die al lang in gang gezet zijn en ons wereldbeeld nu en in de toekomst doen trillen op z’n grondvesten. Over vergaande automatisering, robotisering, singularity, en over hoe dat onze economie en onze huidige organisaties én manier van leven en samenleven ‘bedreigd’. ‘Adapt or die’ is hun slogan. Dreiging die diepgaande verandering afdwingt van ons allemaal.

Verzekeraars die hun call centers al aan het vervangen zijn door robots. Hele lagen in organisaties die binnen nu en afzienbare tijd overbodig zijn. Voor iedere robot in actie, zes arbeidsplaatsen weg. Al heel binnenkort!

Wat zou er gebeuren als wij zelf nu stoppen ons als robots te gedragen? Onze kop uit het zand te halen en juist úit de pas te gaan lopen. Voelen en dromen welk pad bij ons past. Uit liefde voor onszelf. Iedere dag een zaadje uit liefde te planten en aandacht te geven. De maan te kussen en een dansje te doen. Te voelen wat ons gezond maakt en houdt. Te zeggen wat we te zeggen hebben en daarin groeien en genieten. Dag burn-out, welkom leven. Je eigen unieke bijdrage gaan leveren aan de wereld. Het is tijd!

Levenskunst
Het is een Kunst: De kunst te leven. Even niets doen. Stil zijn. Het is een Kunst om de grote leegte te voelen. Je eigen plek te vinden. Te beleven. Te leven en dromen te doen ontwaken. Te scheppen. Iets te creeren. De seizoenen te zijn. Pluk die tijd, anders plukt de tijd jou!

Wij zijn allemaal Kunstenaars in ons eigen leven. Wij zijn geschapen en scheppen de toekomst. Voor onszelf, onze kinderen en alle kinderen daarna. En dat is Kunst. Magisch.

Ik nodig je uit: Schrijf een boom, teken een brief, zing een schilderij, maak een lied, schep, en zaai de liefde. Alles gebeurt zoals je het voor je ziet.

Pin It on Pinterest

Share This
X