Selecteer een pagina

Zacht en stil nagenietend van de Rite of the Womb, die ik gisteren ontving, in een veld van prachtige vrouwen, gedragen door prachtige mannen. Aan de oever van de Waal. En in verwondering van wat dat met mij doet. En wat het bij mij in beweging zet. Zacht, stil en dankbaar.

Broedend, op wat ik nu voel, en daar voelde, temidden van de mannen en vrouwen daar aan de oever, rond het vuur. Een blote duik nemend in het Waalwater, terug rond het vuur…met drum en zang. Mijn heupen die maar niet kunnen stoppen met wiegen.
De vrouwenkracht die ik in mij voel, die mij nog steeds kan overweldigen. De zachtheid ervan, de ontvankelijkheid en de magische creatiekracht die er in mij huist.

En dan ook de realisatie. Dat ik voortkom uit een lijn van vrouwen, zovelen voor mij, met ieder scheppingsdrang, creatiekracht, gevormd door het leven waarin ze terecht kwamen. Met hun liefde, hun pijn, angst, verdriet, onmacht. De liefde die ik voelde en voel voor de vrouwenlijn (en mannen) waaruit ik ontstaan ben.

In mijn mand, met handdoek, deken en thee, had ik een ei meegenomen. Een matroeshka~ei. Van mijn grootmoeder, dat zij ontving van een vrouw uit haar familie, doorgegeven aan mijn moeder en mijn moeder weer aan mij. Vanochtend aan de keukentafel pakte ik het grootste ei uit, net zolang tot het allerkleinste eitje ook op tafel lag.

Wowh, die kwam binnen, zoveel in mij dat ik nog tot wasdom mag brengen, zoveel kuikentjes die met nog wat extra warmte en aandacht ook klaar zijn om de wereld in te gaan. De dichtbundel die de wereld in mag. De beelden, sommigen klaar en anderen in wording. Het kinderboek dat in mij wacht tot ik het schrijf en glinsterend illustreer. De verhalen die de wereld in mogen. Mijn oren die nog zoveel verhalen met hart en ziel mogen ontvangen en daarmee beweging mogen brengen.

En dan. Dan is er nog zo veel creatiekracht over waarvan ik zo voel dat ze bedoeld is om bedding, voeding en aandacht te geven aan de dromen en verlangens van anderen op hun eigen weg.

Elke keer weer komen er zulke prachtige vragen waar ik in mee mag voelen en werken.
Tsjaa… en dat is dan groots genieten! Vandaag even in stilte aan de keukentafel, broedend, schrijvend, schilderend en scheppend.

Man, man, wat is het fijn om scheppende vrouw te zijn!

Pin It on Pinterest

Share This
X