Selecteer een pagina

Verlangzamen, een fascinerend woord vind ik het.
Hangt boven mijn meditatie~schrijf~werktafel, naast mijn beeldhouwbok.
Toepasselijke plek.

Verlangzamen, ik vind het ook een lastig woord. Want het is bij vlagen best moeilijk. Om zelf te doen. Om laten zijn wat anderen vinden.
‘Nou jij maakt je ook niet druk he! Of: ‘Doe jij eigenlijk wel wat’? ‘Is het nou niet eens een keer tijd om….  vul zelf maar in…’

Of wat anderen verwachten, als voorbeeld: Krijg je een mailtje, dan wil de ander toch zeker binnen een uur antwoord. Anders volgt er een whatsappje ‘heb je mijn mail wel ontvangen?’….nou, en dan is de verwachtte responstijd gemiddeld genomen nog een stukje korter…. als je niet snel genoeg bent, gaan ze ook nog bellen…!

Oefenen, oefenen, oefenen, om toch iedere keer weer te kiezen voor mijn eigen tempo, mijn eigen weg. Mijn eigen tijd. (Mijn rust, en als moeder van drie, heb ik die rust in mezelf soms heel hard nodig 😉 En dan, in mijn eigen tijd, voelt verlangzamen fijn.
Gedachten laten dwarrelen, spelen met woorden, systemen opruimen. Dromen proeven, verteren, creëren en gewoon af en toe helemaal niks doen. Naar de wolken staren. Nieuw werk voorbereiden, workshops en coaching (vorm)geven. Nadenken, ingevingen toelaten…en schrijven. Op weg naar een wereld waarin we allemaal ons eigen tempo kunnen lopen, ons eigen ding kunnen doen en helemaal onszelf kunnen zijn. Ieder van ons in onze eigen uniekheid!

Geduldig kan ik op mn balkon of in de tuin kijken hoe de slakken zich heeeeeel langzaam voortbewegen (en mijn hemel wat wonen er veel slakken op mijn balkon….grote, kleine, met huisjes, zonder huisjes….) En af en toe kijkt zo’n slak me dan aan, richt zich een beetje op met die voelsprieten alsof hij~zij wil zeggen: goed bezig meisje, verlangzaam maar, ja, toe maar, nog langzamer (die aanmoediging vind ik ook wel fijn). Zaaien, aandacht geven, geduld hebben…en vertrouwen dat de bloei volgt. Totdat de toekomst die ik voor me zie werkelijkheid wordt. En verhip! Het gebeurt, iedere keer opnieuw.

En stel je voor: dit gaat allemaal in stilte, nou ja, veelal in stilte. In het verlangzamen gaan er ook allemaal stemmetjes in mij aan…Kan toch niet! Mag toch niet! Ga hard werken! Hoezo Zijn en nieuwe toekomst en bedding creëren…., hoezo je eigen leven vormgeven? Hup, hup, ga aan de slag!

Gelukkig is er ook die hele wijze stem in mij: ’t is goed, wees maar, het seizoen gaat echt niet sneller voorbij als je er hard tegen blaast. En dan haal ik opgelucht adem. Oh ja….da’s waar. Blij dat ik de stemmen in mij uit elkaar kan halen en naar de goeie kan luisteren. Zoals een spin haar web bouwt, draadje voor draadje, de aansluitingen op de juiste plek, glinsterend, met liefde (denk ik) en een duidelijk doel. In het juiste seizoen. Geen draad teveel, geen draad te weinig. Precies goed.

Na de stilte van het verlangzamen komt altijd de actie. Zomaar, vanbinnenuit, en dan is het tijd. Om het nieuwe te creëren en te ontvangen.
Dus ‘soon to follow’: Een dag Verlangzamen: we gaan naar buiten, je interne strategie boek vullen. Luisteren naar al die stemmetjes, je dromen en de stilte en dan je eigen plan trekken! Als een spin draadje voor draadje bouwen aan je nieuwe web. Jouw web. Jouw plan. En jij zit in het midden!

Ik ga vast op zoek naar een mooi plekje ergens buiten in de stilte (zodat je al die stemmen goed kan horen ;-). En intussen broeden op de woorden voor de ‘officiele aankondiging’.

Voel je je nu al geroepen? Laat het me maar weten. Dan houd ik je persoonlijk op de hoogte.
Of wil je liever een keer een-op-een op pad? Kan ook, mail me maar. Dan krijg je vanzelf antwoord  (zeker binnen twee dagen ;-).

Oh en doorsturen van dit stukje mag natuurlijk altijd. Leuk zelfs.

 

Pin It on Pinterest

Share This
X