Selecteer een pagina

Een paar jaar geleden kreeg ik van een dierbare man de fles op de foto met die prachtige tekst. En diep van binnen voelde ik toen al: ja dát, dat wil ik!

Inmiddels ben ik er achter. Het bestaat echt! Echt? Ja echt!
Ergens tussen het Dal van Verdriet en de Berg van Extase stroomt het.
Tussen de tranen die schonen en ruimte en opluchting brengen, en het schaterlachen dat glinstertranen en broekpiesen brengt.

Grinnik, en zo dook ik er weer middenin deze zomer.

En wat liep die zomer anders dan verwacht.
Wél op pad met prachtige vrouwen, zwemmen in de rivier, bonte avond in het groene gras, midnachterlijke lachbuien, met kabouters die door de camper zwierven.
Wél op pad in mijn eentje, met fiets en tent het Walhalla vinden (mét octopus, die toen al zei: tijd om je bloot te geven, de diepte én de hoogte te raken…wist ik toen veel…;-)
En níet op vakantie met de kinderen, door omstandigheden. De kinderen bleven liever met mij thuis, en dat bracht ruimte voor Samen, voor écht Samen Zijn.

En daarmee tijd voor stilstaan bij wat er was, en is. En nodig was en nodig is. Helende handen, massage~avonden, zingen en dansen en muziek maken, energie~werk, genieten, stil tegen elkaar aan liggen, zijn, en echt luisteren, zien en horen. Met hart en ziel. In verbinding. Blootgeven. Imperfect en niet-wetend durven zijn.
Weg plaatjes van perfectie, hoezo zomervakantie, wij verbleven in het Rijk~van~Reizen~in~onszelf. Soms rommelig, op onderzoek, op expeditie..
Welkom ‘alles~wat~gezien~en~gehoord~en~gevoeld~wil~worden’. Dus welkom chaos, gedoe, tranen en lachen. Volledig op reis zijn met dat wat was. De kaart niet hebben, verdwaald raken, en ons gevoel als kompas inzetten. Openen en delen. Steeds opnieuw.

En wat werd het een waardevolle reis!
Thuis met de kinderen. Zo verbonden, zoveel moois in chaos, in niet~weten en onmacht, in onszelf, en zoveel liefde en kracht. Van die momenten dat je de weg niet weet. En dan vanuit het hart gaat vinden, de juiste richting, de juiste afslag, de juiste woorden, of juist de stilte. De volgende stap. En die cirkel, die wij samen vormen, waarin we elkaar dragen, laten groeien, laten voelen, raken, spiegelen, elk met ons eigen leven, en ook zo verbonden vanuit onze eigen plek, wordt steeds krachtiger.

Daar in die cirkel, die prachtige cirkel, waar alles mag zijn, lekker chaotisch, met diep voelen, perfecte imperfectie, waar het geduld steeds groter groeit, daar ervaar ik het: Volmaakt Geluk!
Die cirkel, met mijn prachtige kinderen, met familie, vrienden, waar we stralen met tranen, en lachen van het huilen, en groeien en laten groeien.
Daar stroomt het, en ik stroom mee. In volmaakt geluk. Gewoon Zijn met wat is.

Pin It on Pinterest

Share This
X