Selecteer een pagina

“Verdien je dan wel genoeg?”
Een tijdje terug belde ik hem: Mijn oud-collega.

Zomaar zes jaar geleden dat we elkaar voor het laatst zagen en spraken. De tijd dat ik nog middenin het bedrijfsleven werkte, in loondienst. (En méér dan genoeg verdiende..) Ik was zelf nogal verbaasd door de ingeving dat het tijd was dat ik hem moest bellen..
Grijns, ik heb de impuls een aantal keer genegeerd, maar de 4e keer had ik zoiets van: nou ja, vooruit met die geit! Dus, ik bel hem!

Zijn nummer deed het nog en hij nam op. Zeer verbaasd dat ik belde na al die jaren, net als ik was door de impuls! We kletsten kort, en spraken af dat hij een half uurtje later terug zou bellen, dan zat hij in de auto en had alle tijd.
En zo gebeurde het, ik relaxed werkend aan mijn keukentafel, hij onderweg naar een afspraak. We wisselden ervaringen en veranderingen uit en hadden een genoeglijk gesprek. Hij over zijn wisseling van positie en organisatie. En ik over mijn stappen in het zelfstandig ondernemerschap. Over mijn hart volgen, over ont~wikkelen, over ruimte creëren én over oefenen in de kunst van nietsdoen. Van Zijn en dromen realiseren.

En toen opeens kwam die vraag!
Die vraag waar ik heel makkelijk van slag van kon raken. Is ook regelmatig gebeurd in de beginjaren!
Druk bezig als ik was om te voldoen aan dat wat ‘wij’ elkaar opleggen te moeten zijn, te moeten worden. Succesvol, hardwerkend…dikke, vette maatschappelijke druk.

Oh, joh, en dan voelde ik al dat ik mezelf begon te verdedigen. Stamelend, niet zeker van mezelf…Schuchter wordend, zoals ik vroeger als klein meiske ook wel kon zijn….Lichtelijk ongemakkelijk blozend (knalrood dus!),  met de kwalificatie ‘niet genoeg’…!

En inmiddels: Van heel diep vanuit mijn wezen borrelt steeds weer een zeer bevrijdend gevoel en een nog verlossender antwoord op: JA, JA, een heeeel hard JA! Ik verdien genoeg, zoveel genoeg!

Stress
En dacht terug aan de tijd dat ik als gestresste moeder mijn kinderen ’s ochtends op de crèche dropte en ’s avond gestresst in de file stond of wel op tijd zou zijn, om ze op te halen. Kon schreeuwen als een viswijf, omdat ik de controle verloor als dingen niet volgens ‘plan’ verliepen…Dat ik eens in de zoveel tijd met glanzende rode bulten over mijn lijf (met name in mijn gezicht ) rondliep, van stress, van confirmeren, van aanpassen, tot op dat ongezonde randje…
Dat ik me schuldig voelde als ik in het weekend leuke dingen deed, terwijl er nog rapporten op me lagen te wachten. Aan de dromen, wensen en plannen die ik had, maar niet uitvoerde, want ik had ‘er toch geen tijd voor?’.

Dat het fijne leven maar moest wachten tot later….als ik groot was!

En opeens wist ik het!
Waarom ik hem moest bellen!…..na al die jaren! Van ploeteren, vallen, opstaan, ont~dekken, realiseren en meer en meer ont~wikkelen!

Dat heldere, rijke inzicht: Dat ik nu  ‘verdien’ dat ik ’s middags thuis ben als de kids uit school komen. Dat, als de zon schijnt, ik buiten in de tuin werk, met mijn laptop, of werkend aan mijn beelden. Zaaiend in de bloemen- of moestuin. Dat ik ‘verdien’ dat ik in mijn eigen tempo werk, mijn eigen deadlines creëer. En ik ‘verdien’ dat ik mooie projecten doe, die bijdragen aan een fijne wereld!

Dat ik ‘verdien’ dat ik rust en vertrouwen heb in de toekomst, in de toekomst van mijn kinderen, dat als je doet waar je voor gemaakt bent, waar je blij van wordt, dat je dan altijd genoeg ‘verdient’. Ik ‘verdien’ het realiseren van mijn dromen. En daarmee verdien ik genoeg om ook mijn huis te kunnen betalen, musea te bezoeken, weekendjes weg te gaan en domweg te genieten van een heerlijk leven.

In het Hier en in het Nu!
En, zeg nou zelf, als puntje bij paaltje komt, dat verdienen we toch allemaal?

Pin It on Pinterest

Share This
X