Selecteer een pagina

Man, heb ik me daar lang tegen verzet! Tegen emoties die soms loskomen als ik mensen ontmoet.

Vreemden die opeens hun hart uitstorten. Mensen die bij een kennismaking in tranen uitbarstten. Ik weet nog dat ik, ik was net gestart in mijn eerste managementbaan, naar mijn directeur ging en riep: ‘deze baan wil ik niet!’ ‘Sommige mensen beginnen vrijwel meteen te huilen als ik bij ze aan tafel zit!’ De emoties en het niet kunnen plaatsen van de reacties nam ik allemaal mee naar huis. En ik, als 25-jarige, zag toen niet de schoonheid en rijkdom van wat er eigenlijk voor moois gebeurde…

Inmiddels, ik ben nu een paar jaar verder ;-), kan ik wat er gebeurt helemaal omarmen! Wat vind ik het prachtig om te zien dat iemand bij zijn diepe gevoelens en verlangens komt en zich realiseert dat er in de werkelijkheid nog iets te veranderen is. Om die weggestopte droom werkelijkheid te laten worden, of ruimte te maken door gevoelens van ongenoegen uit te spreken en ermee aan de slag te gaan.

Want dat is wat er daadwerkelijk gebeurd. Er komt ruimte! Ruimte voor beweging, voor verandering, voor vernieuwing. En ja, soms doet dat pijn. Want als je je realiseert dat je eigenlijk op een pad bent beland, waar je helemaal niet wilt lopen, of dat je klem zit in een situatie waar je graag uit wil, dan is er best wat moed voor nodig om dat aan jezelf toe te geven… En dat brengt wel eens tranen met zich mee. Tranen van opluchting. Van geuitte frustratie. Tranen die ruimte maken. En wat kan ik genieten van iemand die zijn tranen droogt en die ruimte benut, vol liefde voor zichzelf, de moed samenraapt en aan de slag gaat.

Een wijs man zei een paar jaar geleden tegen mij: ‘wie tranen zaait, zal liefde oogsten”. Ik nam het ter harte. En nu? Ik zaai met liefde tranen, om liefde geoogst te zien worden. Hoe meer tranen gezaaid, hoe meer liefde geoogst. En nodig je meteen uit: zaai je mee?

Pin It on Pinterest

Share This
X